بخصوص براى كمك به فقرا هميشه آمادهء خدمت بود ، وى فعاليتهاى قومى و دينى را در بمبئى سرعت بخشيد چرا كه او خطيبى ممتاز و واعظى بسيار موفق بود و براى تبليغ به نقاط دوردست سفر مىكرد و چندين بار به حج و زيارت مشرّف شد . وى در 28 جمادى الثانى 1356 ه ق درگذشت . فرزندان او مولانا محمد جعفر و مولانا محمد مونسى ، صدر الافاضل جانشين وى شدند . ملا محمد باقر علاوه بر وعظ و خطابه كارهاى تأليفى نيز انجام مىداد و براى روزنامه‌ها و مجلات كشور مقالات فراوانى مىنوشت ، برخى آثار او عبارتند از : نجات الدارين در عزاى حسين عليه السّلام ( اردو ) ؛ شعلهء نور در جواب مسايل شولاپور ( اردو ) ؛ خزينة التحقيق ؛ رسالهء فدك ؛ خير الكلام ؛ نفاق الثلاثة . محمد باقر بن گل‌محمد شاه 1299 ه ق / 1883 م 1386 ه ق / 1966 م مولانا حاجى محمد باقر بن گل‌محمد شاه از خاندانى محترم در چكراله و از سادات نقوى بود و در يك رمضان 1299 ه ق برابر با 1883 م متولد شد . هوش و استعداد او از كودكى بر استادان پوشيده نبود و از آينده‌اى روشن خبر مىداد . بعد از تحصيلات ابتدايى كتابهاى صرف و نحو را نزد برادرش طالب حسين شاه و پدر بزرگوارش خواند . قافيه و شرح جامى و منطق را در محضر محمد عيسى فرزند مولوى عبد اللّه چكرالوى به پايان رساند . سپس به مولتان رفت و از محضر مولوى سيد على نقى بهره جست و مدتى بعد نامه‌اى براى استفاده از وجود مولانا شريف حسين ، به جگراون نوشت و تقاضايش مورد قبول واقع شد . مولانا نيز براى تكميل تحصيلات خود ابتدا به چكراون و ازآنجا به لكنهو رفت و در سال 1909 م به وطن خود بازگشت و در امتحان مولوى فاضل در دانشگاه پنجاب با اخذ مدال طلا توفيقاتى به دست آورد ، سپس در امتحان منشى فاضل شركت كرد و در اين امتحان پيروز گشت و مدتى در كالج اوريانتال به تدريس پرداخت . از سال 1914 م به بعد در زادگاه خود به تعليم و تدريس مشغول شد و در سال 1924 م مؤمنان چك 38 به چك مولتا از او دعوت كردند و مولانا مدت بيست سال در آنجا به تبليغ و تدريس پرداخت . در سال 1944 م به بده رجبانه بلوك جهنگ رفت و به تدريس و تعليم پرداخت . وى در 8